บทที่ 20 ตอนที่ 20

หล่อนมันแพศยา ไร้ยางอายที่สุด ดานีนตะโกนบอกตัวเองลั่นอก แต่ความอดสู ความอัปยศนั้นก็ต้องมลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อพ่อตัวโตขยับสะโพกเพรียวไร้ไขมันอีกครั้ง เขาส่ายวน จ้วงโจนเข้าใส่อีกครั้งและอีกครั้ง ดานีนร้องครางด้วยความรัญจวน คราวนี้ทุกอย่างเดินหน้าไปได้ด้วยดี ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวแห่งความเจ็บปวดเจือปนอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ